Syberyjscy przodkowie Amerykanów
Starożytni syberyjczycy
Syberyjscy przodkowie Amerykanów

Archeolodzy niedawno prowadzili prace w znacząco oddalonym stanowisku, bo w północno-wschodniej Syberii. Wykopali oni 2 mleczne zęby, należące do dzieci, żyjących wśród grupy ludzi, niepodejrzewanych o zamieszkiwanie tych terenów podczas ostatniej epoki lodowcowej.

IK
Autor: Iza Kołodziejczyk 20 maj 2021 / / Edycja: -
Kategoria: historia genetyka antropologia
Tagi:
starożytni północni syberyjczycy
ludność syberii

Nieznany rozdział historii

Międzynarodowy zespół naukowców, zajmujący się zagadnieniem, kierowany jest przez profesora Eske Willerslev'a, który zajmuje stanowisko w St John's College, University of Cambridge i jest dyrektorem Fundacji Lundbeck GeoGenetics na Uniwersytecie w Kopenhadze, odkrył nieznaną dotąd archaiczną ludność. Badacze nazwali historyczną grupę mianem „Starożytnych Północnych Syberyjczyków” i opisali ich istnienie jako„ znaczącą część historii ludzkości ”. 

Zarys eksperymentów

Znalezisko jest częścią badań z innego miejsca na Syberii. W ramach projektu przeanalizowano 34 próbki ludzkich genomów znalezione w starożytnych stanowiskach archeologicznych w północnej Syberii i centralnej Rosji. Przeanalizowano złożoną dynamikę populacji w tym okresie i przeprowadzono genetyczne porównania do innych grup ludzi, zarówno starożytnych, jak i współczesnych. Odkryte szczątki z Syberii, datowane na 10 tys. lat, są powiązane genetycznie z rdzennymi Amerykanami. Jest to dużym zaskoczeniem dla świata nauki, gdyż jak dotąd nigdy nie wykazano takich korelacji.

Ekstremalni Syberyjczycy

W celu ustalenia przytoczonych wyżej faktów wyizolowano DNA ze szczątków ludzkich, które znaleziono w obszernym stanowisku archeologicznym w Rosji, w pobliżu rzeki Yana. Miejsce to, znane jako Yana Rhinoceros Horn Site (RHS), zostało odnalezione w 2001 r. Zawiera ono ponad 2500 kości zwierzęcych, w tym kości słoniowe oraz kamienne narzędzia, które stanowią dowody ludzkiego osadnictwa w tamtym rejonie. Świadczy to o tym, iż Starożytni Północnymi Syberyjczycy byli w stanie przeżyć w ekstremalnie trudnych warunkach (Rys. 1.), panujących 31 000 lat temu we wspomnianym regionie. Najprawdopodobniej przetrwali oni polując na mamuty, nosorożce włochate i bizony. Osadnicy ci niewątpliwie stanowili znaczącą część historii ludzkości, w pewnym momencie zajmując tereny półkuli północnej. Ich życie kształtowało się niemal w tym samym czasie, w którym rozwijali się przodkowie współczesnych mieszkańców Europy i Azji. Starożytni osadnicy z północnej Syberii okazali się być bliżej spokrewnieni z Europejczykami niż z Azjatami, a wysoce możliwym jest iż migrowali oni aż z zachodniej Eurazji wkrótce po rozejściu pomiędzy tymi dwoma ludami. Niezaprzeczalnym atutem Starożytnych Północnych Syberyjczyków była umiejętność szybkiego i efektywnego przystosowania się do ekstremalnego środowiska. Naukowcy sugerują także bardzo dużą ekspansywność ludu. To rzuca nowe światło na wiedzę nt. migracji ludności w tamtych czasach.

Sugerowane warunki, w jakich musieli żyć Starożytni Północni Syberyjczycy

Rys. 1. Sugerowane warunki, w jakich musieli żyć Starożytni Północni Syberyjczycy.
Źródło grafiki: https://pl.freepik.com

Efekty zsekwencjonowania genomów

Szczegółowe badania - sekwencjonowanie przeprowadzone na podstawie odnalezionych zębów mlecznych dwóch osobników - pozwoliły oszacować badaczom, że liczba ludności w tym miejscu wynosiła około 40 osób, ale mogła sięgać aż do 500. Za większą wartością przemawia fakt, iż sekwencjonowanie nie wykazało dowodów na przewidywaną endogamię. Przy czym endogamia to zjawisko zawierania małżeństw i płodzenia dzieci w obrębie własnej grupy. Występowała ona bowiem powszechnie u schyłkowych populacji neandertalczyków w tamtym czasie. Jej brak był zaskoczeniem dla badaczy osadników z Syberii.

Naukowcy odkryli, że Starożytni Północni Syberyjczycy byli reprezentantami mozaikowej struktury genetycznej, należącej do współczesnych ludzi, którzy zamieszkują rozległy obszar w północnej Eurazji i obu Amerykach. Wyniki badań dostarczyły „brakującego ogniwa” w zrozumieniu przede wszystkim genetyki rdzennych Amerykanów. Powszechnie przyjęto, że ludzie po raz pierwszy dotarli do Ameryki z Syberii na Alaskę przez most lądowy obejmujący Cieśninę Beringa. Uległ on zanurzeniu pod koniec ostatniej epoki lodowcowej. Naukowcy byli w stanie wskazać niektórych z tych przodków jako azjatyckie grupy ludzi, którzy wymieszali się ze starożytnymi północnymi Syberyjczykami.
 

Daleko idące wnioski

Wyniki przytoczonych badań pozwoliły na wgląd w izolację populacji, ale i w ich wędrówki, które miały miejsce w czasie największego zlodowacenia. Dzięki temu wiadomo, gdzie mieszkali przodkowie rdzennej ludności obu Ameryk  w  czasie najbardziej zimnego i niezwykle surowego okresu Epoki Lodowcowej. Odkrycie niewątpliwie jest niezwykle znaczącym i pozwalającym na wypełnienie luk w wiedzy nt. pochodzenia rdzennych Amerykanów.

Polecane artykuły